Dick Wolters – werkzaam als vrachtwagenchauffeur in Groningen – zette zich voor de oorlog als lid van de Unie van Chauffeurs (aangesloten bij de Transportarbeidersbond) in voor de belangen van zijn collega-chauffeurs. Toen hij in 1938 voor de CPN lid werd van de Groningse gemeenteraad, volgde royement uit het NVV. Medio mei 1941 werd Wolters als communist aangehouden. Na tijdens zijn overbrenging naar het Hoofdbureau van politie te zijn ontvlucht, werd hij korte tijd later – na verraad – opnieuw gearresteerd. In oktober 1941 werd hij van het HvB in Groningen overgebracht naar het PDL-Amersfoort en in november als gijzelaar naar Haaren (NB). Begin 1942 ontsnapte Wolters daar, waarna hij zich schuil hield op verschillende adressen in Amsterdam. Later huurde hij een kamer op de zolderverdieping van Bloemgracht 82 en ontving hij van de hoofdbewoonster het (vervalste) persoonsbewijs van haar in Duitsland tewerkgestelde man. Vanaf oktober 1942 bracht Wolters in het kader van het Solidariteitsfonds en NSF geld en bonkaarten bij onderduikers in de Haarlemmerpoortbuurt. In 1943 sloot hij zich aan bij de RvV in Amsterdam en organiseerde hij sindsdien als commandant van een sabotagegroep verschillende acties. Op 25 april 1945 werd Wolters, op het moment waarop twee groepsleden verslag uitbrachten van een overval op een NSB’er, op de Bloemgracht door de Sipo overvallen en doodgeschoten.