Jules Varwijk was als aardappelbezorger in dienst bij Aardappel- en Brandstoffenhandel Hogervorst in Den Haag. Vanaf medio 1940 nam hij deel aan de verspreiding van illegale lectuur: Uit de Woestijn, Nieuwsbrief van Pieter ’t Hoen, Vrij Nederland, Vrijheid en Het Parool. Daarnaast was hij betrokken bij het vervalsen van persoonsbewijzen voor joodse landgenoten. In dit verband onderhield hij contact met de groep rond J.J. Hamelink. Op 17 juni 1942 werd hij, na verraad van een kennis, in zijn woning aan de Sumatrastraat in Den Haag gearresteerd en ingesloten in het Oranjehotel in Scheveningen. Later onderging hij gevangenschap in Amersfoort, Utrecht en Vught. Op 5 februari 1943 schreef hij in zijn afscheidsbrief aan zijn echtgenote en 14-jarige zoon Jan: “Tracht ook te leren bidden, het geeft je zoo’n moed en kracht. Je weet, dat wat ik heb gedaan, gedaan heb uit volle overtuiging, het socialisme en het Vaderland te dienen en voor een ideaal te sterven, is steeds opnieuw gevraagd. (...) Gaarne had ook ik het Morgenrood zien opgaan, maar het mag niet zoo zijn. (...) Eens zal je alles begrijpen. Denk erom, haat mag nooit je drijfveer zijn. Werk later mee om een betere wereld te scheppen.” Een paar uur later werd hij gefusilleerd.