Johan Schimmel studeerde economie aan de Universiteit van Amsterdam en woonde in Naarden. Na de capitulatie in mei 1940 werd hij lid van het LOF en later van de OD. In de loop van de oorlog ging hij illegale lectuur verspreiden (Vrij Nederland en Het Parool) en verkopen (gestencilde exemplaren van het vertaalde The Rape of the Netherlands van de in Londen zetelende minister van Buitenlandse Zaken Van Kleffens) en verleende hij hulp aan onderduikers. Na op 18 mei 1942 voor de eerste maal te zijn gearresteerd, verbleef hij in gevangenschap in het HvB aan de Amstelveenseweg in Amsterdam (tot 1 juli), het PDL Amersfoort (tot 25 augustus) en KL Neuengamme (tot 3 december 1942). Na zijn vrijlating hield hij zich voornamelijk bezig met spionageactiviteiten: zo maakte hij onder meer schetstekeningen van militaire objecten. Ook pleegde hij sabotage met behulp van brandbare chemicaliën. Op 19 juli 1943 was hij een van de Amsterdamse studenten die, in samenwerking met de verzetsgroep Oranje Vrijbuiters, deelnamen aan de kraak van het distributiekantoor in Huizen. Enige tijd hierna werd hij – terwijl hij het bij de overval gebruikte vuurwapen nog bij zich droeg – gearresteerd en op 20 augustus overgebracht naar het HvB aan de Weteringschans in Amsterdam. Na door een Polizeistandgericht ter dood te zijn veroordeeld, werd hij op 23 oktober 1943 gefusilleerd.