Louis Peper was sedert 1904 als bakker-broodbezorger werkzaam bij de Coöperatieve Broodbakkerij en Verbruiksvereeniging De Vooruitgang U.A. en sinds 1919 als communist gemeenteraadslid – voor de CPH (1919–1935) en CPN (1935–1940) – in zijn woonplaats Haarlem. Vanaf 1933 verleenden hij en zijn echtgenote hulp (o.a. in het kader van de Internationale Rode Hulp) aan vluchtelingen uit Duitsland. Peper behoorde tot de kern van vertrouwensmannen van de Algemene Nederlandse Bond van arbeid(st)ers in het bakkers-, chocolade- en suikerbewerkingsbedrijf, afdeling Haarlem, welke was aangesloten bij de vakcentrale NVV. Als zodanig was hij tijdens de bezetting een van de illegale contacten tussen het bestuur en de leden en verspreidde hij, mondeling en schriftelijk, instructies tegen de orders van NSB’er H.J. Woudenberg, die vanaf juli 1940 ‘Kommissar’ van het ‘gelijkgeschakelde’ NVV was. Vanaf augustus 1940 vormde Peper in de Haarlemmermeer, na daartoe de contacten te hebben gelegd, zogenaamde vijfmanschappen voor de CPN. In Haarlem fungeerde hij als schakel tussen vijfmanschappen en wijkinstructeurs. Daarnaast verspreidde hij de illegale bladen De Vonk en De Waarheid en zamelde hij gelden in t.b.v. een steunfonds voor de leden van zijn bond. Na op 25 juni 1941 te zijn gearresteerd, verbleef hij in gevangenschap in Schoorl, Amersfoort en Neuengamme. Hier overleed hij op 16 mei 1942.