Karel Pekelharing (‘Karel van Hoogh’) was in 1940 danser bij het Nederlandsche Ballet. Toen hij in 1941 vernam als bekend vooroorlogs anti-fascist (in Utrecht/Zuilen) en communist te worden gezocht, ging hij, in de hoop daar veilig te zijn, in Kassel (Duitsland) werken: eerst als tolk bij de Siemens-Schuckert-Werke, later als tramconducteur. Nadat door hem verricht sabotagewerk was ontdekt, vluchtte hij eind 1942 terug naar Nederland. Ondergedoken in Den Haag en Amsterdam, trad hij – niet aangesloten bij de Kultuurkamer – in besloten kring op als danser en voordrachtskunstenaar. Ook schreef hij onder pseudoniem verzetspoëzie, schimpdichten, pamfletten en een roman. Via G.J. van der Veen raakte hij betrokken bij de uitgave van het illegale blad De Vrije Kunstenaar en de verzorging van joodse onderduikers. In RvV-verband nam Pekelharing sedert mei 1943 deel aan overvallen op distributiekantoren, aanslagen op collaborateurs en diverse (voorbereidingen/pogingen tot) bevrijdingsacties van gevangenen (o.a. van de echtgenote van RvV-man Janrik van Gilse tijdens een transport van het HvB-Arnhem naar een ziekenhuis in februari 1944). Op 6 april 1944 werd Pekelharing door de Sipo gearresteerd in het American-hotel aan het Amsterdamse Leidseplein en ingesloten in het nabijgelegen HvB-Weteringschans. Na op 10 juni 1944 ter dood te zijn veroordeeld, werd hij diezelfde dag gefusilleerd.