Johan Limpers was van 1934 tot 1940 leerling aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. In november 1940 won hij de Prix de Rome (de hoogste prijs die een jong beeldend kunstenaar in Nederland kon behalen), maar weigerde niet alleen een toelage, maar ook werk in te zenden voor door het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten georganiseerde tentoonstellingen. Vanaf 1941 was hij actief in het kunstenaarsverzet. Hij riep kunstenaars op zich niet aan te melden bij de Kultuurkamer, werkte mee aan de Brandarisbrief van W.J.C. Arondeus en droeg bij aan het in mei 1942 opgerichte illegale blad De Vrije Kunstenaar, dat onder redactie stond van J. en M. van Gilse en G.J. van der Veen. Daarnaast verleende hij hulp aan (joodse) onderduikers, onder meer door hen te voorzien van onderduikadressen en vervalste persoonsbewijzen. In het kader van de RvV verrichtte hij voorbereidend werk voor sabotageacties en overvallen. Op zijn verzoek stelde zijn moeder haar huis/winkel in Haarlem (Wagenweg 80-zw) open voor vergaderingen, als bergplaats voor wapens en munitie van de RvV en adres waarop koeriersters brieven konden bezorgen en ophalen. Op 3 april 1944 werd Limpers in een perceel aan het Bachplein in Amsterdam door de Sipo gearresteerd. Na op 10 juni 1944 ter dood te zijn veroordeeld, werd hij diezelfde dag gefusilleerd.