Jan Keune had geen vaste dienstbetrekking. Volgens gegevens van het Gemeentelijk Bureau voor Sociale Zaken in Amsterdam was hij zenuwpatiënt en had hij een spraakgebrek. Vanaf 1933 verdiende Keune de kost als loopknecht en straatventer en door op straat te bedelen. Sinds 1937 ontving hij vrijwel onafgebroken steun. Nadat hij in oktober 1942 opname in een tehuis van Hulp voor Onbehuisden had geweigerd, werd verdere steun gestaakt en voorzag hij hierna in zijn onderhoud door op straat als muzikant en luchtacrobaat op te treden. Na in mei 1943 lid van de RvV-sabotagegroep van D. Wolters te zijn geworden, kreeg hij ondersteuning van het Solidariteitsfonds. Aanvankelijk observeerde Keune op straat – spelend op zijn gitaar – objecten waar de RvV sabotage en/of een overval wilde plegen. Vanaf juli 1944 nam hij zelf deel aan gewapende acties. Zo was hij onder andere betrokken bij een actie waarbij twee gevangenen tijdens hun overbrenging naar het Sipo-hoofdkwartier aan de Euterpestraat werden bevrijd. Regelmatig verbleef Keune op Wolters’ onderduikadres op Bloemgracht 82-III. Na een geslaagde overval op een NSB’er, in de nacht van 24 op 25 april 1945, kwam Keune ’s ochtends vroeg met RvV’er Ko Stevense op de Bloemgracht om verslag uit te brengen aan Wolters. Kort hierna vielen Sipo-medewerkers binnen en schoten de drie mannen dood.