Wally van Hall (‘Van Tuyl’) was firmant van een bankiers- en effectenfirma in Zaandam. Vanaf najaar 1941 resp. voorjaar 1942 verzorgde hij de financiële middelen voor de Zeemanspot en het Trompfonds, waaruit steun werd verleend aan in Nederland achtergebleven familieleden (6100 gezinnen) van koopvaardij- en marinepersoneel dat in geallieerd verband voer. In 1943 besloot hij dat ook (gezinnen van) onderduikers ondersteund moesten worden en de grote verzetsorganisaties zelf gefinancierd. Samen met zijn broer mr. G. (Gijs) van Hall wist hij, door bij (i.v.m. risicobeperking en efficiency: een gering aantal) kapitaalkrachtige personen en instellingen grote leningen aan de Nederlandse Staat af te sluiten, ca. ƒ 9 miljoen ‘in te zamelen’. Het ‘belastingverzet’ (ƒ 5,4 mln), particuliere giften (ƒ 6 mln) en een ‘schatkistpromessen-operatie’ van de broers Van Hall (ƒ 50 mln) zorgden voor verdere financiering. Voor de ‘uitbetaling’ van de gelden (in de zomer 1944 aan ca. 10.000 gezinnen en 8000 joodse onderduikers; daarna ook aan de spoorwegstakers) werd een landelijke organisatie met bijna 1900 medewerkers opgebouwd: het Nationaal Steunfonds, ‘de bankier van het verzet’. Als NSF-leider werd Van Hall door zijn natuurlijk gezag een van de centrale figuren in de Nederlandse illegaliteit. In 1944 was hij intensief betrokken bij de totstandkoming van de Kern en de Top-Driehoek. Op 27 januari 1945 werd hij op een LWC-vergaderadres gearresteerd en op 12 februari 1945 in Haarlem gefusilleerd.