Johannes de Haan woonde met zijn echtgenote en vier kinderen aan Pieter Langendijkstraat 48-hs in Amsterdam. Sedert 1931 ontving hij steun en werkte hij als los arbeider in de werkverschaffing. Eind september 1940 werd hij door het GAB-Amsterdam tewerkgesteld in Wilhelmshaven (Duitsland). Na hier tijdens een geallieerd bombardement een gebroken been te hebben gekregen, keerde hij medio 1941 terug naar huis. Op 2 november 1942 werd hij, op voorspraak van kostganger E. Cats (de latere tweede echtgenoot van zijn vrouw), die NS-machinist was, aangenomen bij de NS als arbeider-brandwacht in losse dienst met als standplaats het Centraal Station in Amsterdam. Hij bleef hier in dienst tot het begin van de spoorwegstaking in september 1944. De Haan nam niet deel aan het verzet. Op zeker moment tijdens de oorlog verkreeg zijn oudste zoon van iemand een geweer met patronen. De Haan trachtte hierop het wapen door te verkopen, hetgeen niet meteen lukte. Als gevolg van verraad vond op 8 maart 1945 in zijn woning een inval plaats door enkele Sipo-medewerkers, die tijdens de huiszoeking het onder een bed verstopte geweer en twee Franse militaire helmen vonden. De Haan sr. werd verantwoordelijk gesteld, gearresteerd, overgebracht naar het HvB-Weteringschans en op 12 maart 1945 op het Eerste Weteringplantsoen gefusilleerd.