Willem Arondeus (‘Smit’) publiceerde aan het einde van de jaren dertig – nadat hij eerder zijn schilderscarrière bewust had beëindigd – zijn eerste romans en een biografie van de schilder Matthijs Maris. In 1941 begon hij met de uitgave van de Brandarisbrief, een illegaal, gestencild pamflet waarin hij kunstenaars opriep zich te verweren (door “boycot, geestelijke sabotage en lijdelijk verzet”) tegen het nationaal-socialisme en de Kultuurkamer. Vanaf juni 1942 werd de Brandarisbrief opgenomen in het nieuwe blad De Vrije Kunstenaar, dat onder redactie stond van onder meer M. van Gilse en G.J. van der Veen. Arondeus behoorde met Van der Veen en F. Duwaer tot de kern van de PBC, die zich bezighield met het namaken van persoonsbewijzen en het verspreiden daarvan. Omdat een dergelijke falsificatie bij controle met de persoonskaarten uit het bevolkingsregister onmiddellijk aan het licht zou komen, werd besloten een aanslag te plegen op het Bevolkingsregister van de gemeente Amsterdam. Deze aanslag, waarvan Arondeus, Van der Veen, W.J.H.B. Sandberg en J. Brouwer de voornaamste organisatoren waren, vond op 27 maart 1943 plaats. Als gevolg van loslippigheid van een medewerker werd Arondeus, als eerste van de groep, op 1 april gearresteerd. Op 18 juni werd hij – in zijn woorden: als homo niet minder moedig dan anderen – ter dood veroordeeld en op 1 juli 1943 gefusilleerd.